In de loop van januari wordt het broednest voelbaar aan de hand van de naar boven uitstralende warmte. Je voelt dat het folie of perspex boven de kern van de wintertros warmer is dan de omgeving. Hoogste tijd dus om de schuifla weer te plaatsen. In verband met het monitoren van de vallende mijten laat ik het hele jaar door de schuifladen erin zitten.

De schuiflade is de spiegel van de wintertros. Je kunt de omvang van de wintertros duidelijk waarnemen en daarnaast de locatie van het wintervoer. Meestal wordt aan de achterzijde van de wintertros het voer open geknaagd, te herkennen aan de lichtbruine mul. In februari kom je vaak witte korrels tegen op de schuiflade, dit is gekristalliseerd wintervoer, dat geruimd wordt. Er wordt dan ruimte gemaakt voor de uitbreiding van het broednestje.

Het vreemde is overigens dat de kristallen fondantachtig smaken, maar het mierzoete van suiker weer missen.  

Soms vind je eitjes op de schuiflade, een teken dat de koningin weer aan de leg gegaan is, maar het volk vindt de uitbreiding van het broednest nog blijkbaar te vroeg en de eitjes worden weer geruimd. Bij binnendringende spitsmuizen vind je bijenkopjes en vleugeltjes op de schuiflade. Bij temperaturen boven nul kom je ook allerlei andere insecten tegen, soms vreemde onherkenbare schepselen, soms meer bekende als pissebeden, mieren en oorkruipers. Die laatste drie komen weer als het warmer wordt. 

In de late herfst zie je super kleine beestjes rond wandelen, hoogstwaarschijnlijk heb je dan met stuifmeelmijten te doen. Op een You Tube video in een ander blogbericht kun je die zien lopen. 

In de categorie "de natuur in en om de kast" zal ik - als ik iets tegenkom in mijn kasten - hier melding van maken. Mochten er entomologen zijn onder de volgers, die de vreemde schepselen herkennen, dan hoor ik het graag! Na een nacht met matige vorst kunnen er grote aantallen insecten dood op de schuiflade liggen. 

Ben Som de Cerff, hobby-imker en docent bijenteelt